Έχοντας εγκαταστήσει πρώτα το Ubuntu, θα βρεθούμε σε έναν καινούργιο για τους περισσότερους κόσμο. Όχι τελείως καινούργιο, αλλά όπως και να το κάνουμε, «κάθε αρχή και δύσκολη». Έχοντας λοιπόν την εμπειρία αρκετών εγκαταστάσεων και ρυθμίσεων, σκέφτηκα να τις συγκεντρώσω σε έναν οδηγό, με το σκοπό να καταστεί ευκολότερη η πρώτη προσέγγιση με την διανομή…

Στους τελείως αρχάριους χρήσιμο θα φανεί το Λεξικό όρων του Ubuntu.

Μερικά από τα παρακάτω είναι προσωπικές επιλογές. Παρατίθενται σαν ιδέες από τον γράφοντα μετά από εμπειρία αρκετών εγκαταστάσεων και δοκιμών σε εφαρμογές και πακέτα. Ο καθένας θα διαμορφώσει το δικό του λειτουργικό ανάλογα με τις ανάγκες και τα γούστα του.

Περιεχόμενα

1. Update του συστήματος
2. GRUB
3. Προσθήκη ελληνικού πληκτρολογίου
   3.1. Προσθήκη ελληνικού ορθογράφου στο OpenOffice
4. Εφέ
   4.1. EnvyNG
   4.2. Avant Window Navigator
5. Γραμματοσειρές
6. Αποκωδικοποιητές και παρόμοια
   6.1. Medibuntu: επιπλέον αποκωδικοποιητές
7. Επιλογή προγραμμάτων
8. Επέκταση των δυνατοτήτων του Ναυτίλου
9. Εμφάνιση/ Απόκρυψη εικονιδίων στην Επιφάνεια Εργασίας
10. Γρήγορη εκκίνηση: GNOME-DO
    

———————————-

1. Ενημέρωση (update) του συστήματος

Η πρώτη μας κίνηση:

System -> Administration -> Update Manager

ελέγχουμε αν υπάρχουν νέες ενημερώσεις και τις εγκαθιστούμε.

Εναλλακτικά, όποιος θέλει να αρχίσει να μαθαίνει από κονσόλα, για να εργάζεται ταχύτερα, οι αντίστοιχες εντολές που θα δώσει θα είναι διαδοχικά:

**ανατρέξτε στο γλωσσάρι για σχόλια πάνω στην εντολή apt-get που θα εμφανιστεί σε αρκετά σημεία του οδηγού παρακάτω**

sudo apt-get update
(ενημερώνεται για τις τελευταίες εξελίξεις…)

sudo apt-get upgrade
(εγκαθιστά τις τελευταίες εξελίξεις…)

2. GRUB

Αν το σύστημά μας είναι dual-boot τώρα, θα θέλουμε να ρυθμίσουμε τα δευτερόλεπτα της εκκίνησης, το προεπιλεγμένο λειτουργικό, ακόμα και να αλλάξουμε εκείνη την άχαρη οθόνη του GRUB κ.ά..

Υπάρχει εργαλείο που ανέπτυξε ελληνική ομάδα, που μπορεί να αναλάβει αυτές και πολύ περισσότερες δουλειές: ο KGRUBEditor. Ο KGRUBEditor είναι διαθέσιμος από τα επίσημα repos του Ubuntu, οπότε δεν έχετε παρά να εγκαταστήσετε το πακέτο kgrueditor από Synaptic ή μέσω κονσόλας (sudo apt-get install kgrubeditor) ή εγκατάσταση τώρα.

Αν δεν θέλετε να εγκαταστήσετε τα αρκετά MB που απαιτούν οι βιβλιοθήκες του KDE4 στο οποίο είναι γραμμένη η εφαρμογή, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε την προκάτοχό της QGRUBEditor, επίσης από τα επίσημα repos. Όμως η ανάπτυξη της εφαρμογής έχει σταματήσει και θα της λείπουν πολλά στοιχεία και βελτιώσεις σε σύγκριση με τον KGRUBEditor…

3. Προσθήκη ελληνικού πληκτρολογίου

Πολύ εύκολο:

System -> Preferences -> Keyboard -> Layouts -> Προσθήκη (+)

Με το πλήκτρο Other Options στο ίδιο παράθυρο ρυθμίζουμε και το Alt+Shift (αν δεν λειτουργεί ήδη) για την εναλλαγή των πληκτρολογίων στο Layout switching.

Νομίζω χρήσιμο είναι να προσθέσουμε και ένα applet σε μια από τις μπάρες (πάνω – κάτω), όπου θα φαίνεται το ενεργό πληκτρολόγιο. Για τον σκοπό αυτό κάνουμε δεξί κλικ στο σημείο που θέλουμε να τοποθετηθεί το applet πάνω στην μπάρα και Add to Panel… – Keyboard Indicator.

3.1. Προσθήκη ελληνικού ορθογράφου στο OpenOffice

Το Ubuntu 8.10 έρχεται με το OpenOffice 2.4. Για αυτήν την έκδοση ισχύουν οι παλιές οδηγίες:

• Ανοίγουμε μια εφαρμογή της σουΐτας του OpenOffice.org
• Πηγαίνουμε File -> Wizards -> Install new dictionaries
• Κλικ στο English (ελλείψει Greek…)
• Κλικ στο πλήκτρο Start DicOOo
• Στις επόμενες οθόνες πατάμε διαδοχικά Retrieve the list, επιλέγουμε Greek (Greece) και Next. Μπορούμε να εγκαταστήσουμε έτσι το ελληνικό λεξικό και τους κανόνες χωρισμού των λέξεων με ενωτικό (hyphenation). Όταν διατεθεί και θησαυρός λέξεων…

Μετά τα παραπάνω για να μην μπερδεύεται το OO με τις γλώσσες, πείτε του, ότι θα χρησιμοποιείτε κυρίως τα ελληνικά, ώστε ο έλεγχος ορθογραφίας να γίνεται αυτόματα σε κάθε νέο έγγραφο ξεκινώντας από τα ελληνικά.

Tools -> Options -> Language Settings -> Languages

όπου απέναντι στο Default languages for documents -> Western διαλέγουμε από την drop-down λίστα το Greek.

Αν όμως προτιμήσετε να εγκαταστήσετε την πιο πρόσφατη έκδοση (3.0) [για οδηγίες ανατρέξτε εδώ], τότε η διαδικασία είναι τελείως διαφορετική και περιγράφεται εδώ.

4. Εφέ!

Τα εφέ είναι μια σύνθετη μηχανή. Αυτό σημαίνει, ότι, ενώ γίνονται συνεχείς προσπάθειες για βελτίωση, κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί την απρόσκοπτη και πλήρη λειτουργία όλων των εφέ στο σύστημά σας. Αυτό εξαρτάται άμεσα από το hardware του συστήματός σας και δη από την GPU. Σε γενικές γραμμές μπορούμε να πούμε, ότι, αν διαθέτετε μία σύγχρονη, αλλά όχι υπερσύγχρονη GPU, τα εφέ θα λειτουργήσουν και θα λειτουργήσουν καλά. ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟ LINUX ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΕΦΕ και παροτρύνεστε έντονα από τον γράφοντα να μην κολλήσετε σε αυτό το σημείο του άρθρου, αλλά να προχωρήσετε και να επανέλθετε μετά, αν δεν τα καταφέρετε με την πρώτη.

Αν δεν ενεργοποιήθηκαν τα εφέ αυτόματα (κάτι που γίνεται στην ιδανική περίπτωση που οι οδηγοί ανοικτού κώδικα για την κάρτα μας λειτουργούν σε Compiz Fusion) θα πρέπει να κάνουμε κάτι σαν τα παρακάτω:

Χρήση των οδηγών κλειστού κώδικα για την κάρτα μας:

System -> Administration -> Hardware Drivers

και τικ στο κουτάκι «Enabled».

Το σύστημα θα κατεβάσει και θα εγκαταστήσει αυτόματα τους κατάλληλους οδηγούς.

Επανεκκίνηση για να ξεκινήσει το σύστημα με τους νέους οδηγούς για την κάρτα (θα σας το θυμίσει έτσι κι αλλιώς) και:

System -> Preferences -> Appearance -> Visual Effects -> Normal ή Extra

Θα ξεκινήσει το Compiz Fusion με κάποιες προεπιλογές σε εφέ.

Για να επέμβουμε στις ρυθμίσεις κτλ. κτλ. κάνουμε κλικ εδώ: http://vistakiller.blogspot.com.

3.1. EnvyNG

Ιδιαίτερης αναφοράς θεωρούμε, ότι αξίζει να τύχει η εφαρμογή EnvyNG.

Η εφαρμογή αυτή αναλαμβάνει να εγκαταστήσει αυτόματα στο σύστημά μας τους τελευταίους κάθε φορά διαθέσιμους οδηγούς για την κάρτα γραφικών μας (NVIDIA ή AMD). Κάτι τέτοιο δεν γίνεται αυτόματα με τα update της διανομής μας, γιατί μετά από ένα χρονικό σημείο στην ανάπτυξη της διανομής επέρχεται freeze σε προσθήκη νέων εκδόσεων κάποιων πακέτων τρίτων κατασκευαστών. Έτσι, αν μας ενδιαφέρει να έχουμε κάθε φορά τους πιο σύγχρονους οδηγούς για την VGA μας, θα καταφύγουμε ή στην δύσκολη για τον αρχάριο διαδικασία της χειροκίνητης εγκατάστασης αυτών ή θα χρησιμοποιήσουμε πολύ απλά το πολύ επιτυχημένο project EnvyNG.

Αν καταλάβαμε λοιπόν περί τίνος πρόκειται, η χρήση του είναι απλή:

Για να το αποκτήσουμε, δεν έχουμε παρά να εγκαταστήσουμε το πακέτο envyng-core από τον Synaptic (με αναζήτηση στο όνομά του) ή από κονσόλα με:

sudo apt-get install envyng-core

ή –> εγκατάσταση τώρα!

Μετά από αυτό θα έχουμε την δυνατότητα χρήσης του προγράμματος από κονσόλα με την εντολή:

envyng -t

Αν θέλουμε να έχουμε γραφικό περιβάλλον για την εφαρμογή, θα εγκαταστήσουμε επιπλέον το envyng-gtk με τον ίδιο τρόπο (εγκατάσταση τώρα!). Τώρα θα έχουμε γραφικό frontend για την εφαρμογή και θα μπορούμε να την τρέξουμε από:

Applications -> System Tools -> EnvyNG

* Το πρόγραμμα αναλαμβάνει και την αφαίρεση των εγκατεστημένων οδηγών, όποτε αυτό χρειαστεί. *

3.2. Avant Window Navigator

***Σημείωση: Η συγκεκριμένη μπάρα λειτουργεί ΜΟΝΟΝ ΑΝ έχετε ενεργοποιημένο το Compiz Fusion***

Η εγκατάσταση γίνεται με το πακέτο avant-window-navigator (αν προτιμάτε μέσω κονσόλας -> sudo apt-get install avant-window-navigator ή εγκατάσταση τώρα!)

Σέρνουμε πάνω στην μπάρα ό,τι εφαρμογές θέλουμε από το κυρίως μενού και τις βλέπουμε να μετατρέπονται σε εικονίδια πάνω στην μπάρα.

Κάνοντας δεξί κλικ σε ένα κενό σημείο της μπάρας και επιλέγοντας Preferences ή κατευθείαν με μεσαίο κλικ σε ένα κενό σημείο της μπάρας, μπορούμε να παίξουμε με τις ρυθμίσεις που μας αρέσουν περισσότερο και να δοκιμάσουμε τα πολύ καλά applets.

Για να ξεκινάει αυτόματα η μπάρα με την έναρξη του λειτουργικού:

System -> Preferences -> Sessions -> Add

Δείτε στην εικόνα τι πρέπει να προσθέσετε περίπου (το command πρέπει να το γράψετε ακριβώς):

5. Γραμματοσειρές

Για μένα χρειάζονται μερικές επιπλέον των ερχομένων με το Ubuntu. Γι’ αυτό βάζουμε γρήγορα-γρήγορα το πακέτο msttcorefonts.

sudo apt-get install msttcorefonts

–> εγκατάσταση τώρα!

Αυτό θα εγκαταστήσει στο σύστημά μας τις πιο γνωστές γραμματοσειρές των Windows (Arial, Times New Roman, Comic Sans, Trebuchet MS και αρκετές ακόμα).

Μπορούμε να προσθέσουμε κι άλλες από τις αγαπημένες μας γραμματοσειρές (πχ. από τα Windows ή άλλες) ως εξής:

Δημιουργούμε (αν δεν υπάρχει ήδη) έναν κρυφό φάκελο στο home μας με το όνομα .fonts (προσοχή στην τελεία!). Αυτό γίνεται φυσικά από τον Ναυτίλο, μπορεί να γίνει και πιο γρήγορα με την εντολή:

mkdir ~/.fonts

Σημ.: Στο Ναυτίλο τα κρυφά αρχεία εμφανίζονται πολύ απλά με Ctrl+h.

Στο φάκελο αυτό απλά σέρνουμε τις γραμματοσειρές που επιθυμούμε (αρχεία .ttf συνήθως). Αυτές θα είναι από δω και πέρα διαθέσιμες στο λειτουργικό και στον κειμενογράφο μας στην επόμενη έναρξη του προγράμματος.

6. Αποκωδικοποιητές (MP3, DVD, Flash, Quicktime, WMA, WMV κτλ.)

Η Ubuntu δεν δίνει out-of-the-box υποστήριξη σε πολλά γνωστά format πολυμέσων. Αυτό έχει να κάνει με το αυστηρό «καταστατικό» της ομάδας ανάπτυξης γύρω από θέματα free/ open-source και χρήσης αδειών. Τελοσπάντων τα πράγματα είναι απλά…

Οι developers έχουν κάνει τόσο καλή δουλειά που με το πρώτο αρχείο που θα πάτε να παίξετε (πχ. mp3) θα σας προτείνει να κατεβάσει αυτόματα όλους τους απαραίτητους αποκωδικοποιητές, ώστε να μην χρειάζεται να ψάξετε καθόλου! Έτσι, τα παρακάτω δείχνουν μια θεωρητική προσέγγιση πλέον… Σε κάθε περίπτωση όμως εγκαταστήστε αμέσως το πακέτο ubuntu-restricted-extras!

sudo apt-get install ubuntu-restricted-extras

–> εγκατάσταση τώρα!

Μετά από αυτό θα έχουν εγκατασταθεί διάφορα πακέτα, τα οποία παρέχουν απρόσκοπτη αναπαραγωγή των περισσοτέρων format πολυμέσων** καθώς και άλλα απαραίτητα στοιχεία, όπως Java, Flash, άνοιγμα αρχείων rar.

**Τα παραπάνω αφορούν προγράμματα που χρησιμοποιούν το gstreamer, όπως Rhythmbox, Listen κ.ά.. Για Amarok, Xine κτλ. ισχύουν άλλα, εξίσου εύκολα. Σε κάθε περίπτωση τα παραπάνω είναι καλό να υπάρχουν σε μια εγκατάσταση Ubuntu.**

6.1. Medibuntu: επιπλέον αποκωδικοποιητές και προγράμματα

Για να έχουμε κάποιους ακόμα πιο «ψαγμένους» αποκωδικοποιητές (δηλαδή για σπανιότερα format), αλλά και επιπλέον προγράμματα που δεν μπορούν να διατεθούν από τα επίσημα repos του Ubuntu για λόγους πνευματικών δικαιωμάτων [πιο αυστηρών σε άλλες χώρες] μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την γνωστή πηγή Medibuntu (καμία επίσημη σχέση με το Ubuntu).

Θα προσθέσουμε μια εξωτερική πηγή (repository):

System -> Administration -> Software Sources -> Third-Party Software -> Add,

όπου επικολλούμε την γραμμή:

deb http://packages.medibuntu.org/ intrepid free non-free

Και το κλειδί επαλήθευσης (από κονσόλα για ευκολία):

sudo apt-get update && sudo apt-get install medibuntu-keyring && sudo apt-get update

Αυτό χρησιμεύει στην αυθεντικοποίηση της προέλευσης των πακέτων. Αν εγκατασταθεί σωστά, η κονσόλα πρέπει να επιστρέψει ένα «ΟΚ».

Μερικά από τα νέα χαρακτηριστικά που θα γίνουν έτσι διαθέσιμα προς εγκατάσταση είναι (κάντε προαιρετικά κλικ πάνω τους για να τα εγκαταστήσετε άμεσα!):

• libdvdcss2 – αντιγραφή κλειδωμένων DVD
• w32codecs ή w64codecs – αναπαραγωγή αρχείων πολυμέσων για τις οποίες δεν υπάρχει εναλλακτικός τρόπος με ανοικτό λογισμικό
• mplayer – γνωστός και καλός media player
• ffmpeg
• acroread – Adobe Acrobat Reader
• googleearth
• skype

Περισσότερες πληροφορίες για τα διαθέσιμα πακέτα: http://www.medibuntu.org/packages.php

-

7. Επιλογή προγραμμάτων

Αναπαραγωγή μουσικής

Με το Ubuntu έρχεται ο ικανοποιητικός και αξιαγάπητος Rhythmbox. Οι περισσότεροι όμως φαντάζομαι θα προτιμήσουν τον διάσημο Amarok.

Αναπαραγωγή video
Έρχεται εγκατεστημένος ο Totem Movie Player, αλλά αρκεί μόνο για τα πολύ βασικά.
Προσωπική προτίμηση: VLC

sudo apt-get install vlc

–> εγκατάσταση τώρα!

Εναλλακτικές πολύ καλές λύσεις: MPlayer, Xine

Internet Browser
Ο Firefox στην 3η του έκδοση είναι ήδη εγκατεστημένος και σας περιμένει να σερφάρετε παρέα στο Διαδίκτυο. Έχει και εκτεταμένες δυνατότητες.

Εναλλακτικές λύσεις: Opera, Epiphany

E-Mail
Υπάρχει ήδη εγκατεστημένο το Evolution Mail που είναι υπεραρκετό για μένα.

Εναλλακτικές λύσεις: Thunderbird, KMail/Kontact

ΙΜ client
Ο Pidgin (πρώην GAIM) είναι γνωστός και καλός. Ήδη διαθέσιμος.

Εναλλακτικές λύσεις: Kopete

Σουΐτα εφαρμογών γραφείου
OpenOffice. Ήδη διαθέσιμη με την λεπτομέρεια ότι δεν άρχεται στην τελευταία έκδοση (3.0). Στο θέμα αυτό αναφερθήκαμε στην παράγραφο 3.1.

PDF reader
Αν δείτε κάποια στιγμή να μην σας αρκεί το Evince, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον παλιό γνώριμο Adobe Reader που θα βάλει αυτόματα plugin και για τον Firefox (ώστε να ανοίγει ένα pdf αρχείο κατευθείαν στον browser την στιγμή που σερφάρετε).

sudo apt-get install acroread

–> εγκατάσταση τώρα!

Εναλλακτικές λύσεις: kpdf

CD/ DVD burning

Ήδη διαθέσιμος ο πολύ καλός Brasero (Applications -> Sound & Video).

Ο βασιλιάς στον τομέα είναι το K3b ακόμα, νομίζω.

Torrent Client

Ήδη διαθέσιμο το Transmission.

Εναλλακτικές λύσεις: ο γνωστός και μη εξαιρετέος Azureus.

Photo Management
Όλοι λίγο-πολύ ασχολούμαστε με τη φωτογραφία.

Τα πιο γνωστά προγράμματα για τη διαχείριση του φωτογραφικού μας αρχείου για Linux είναι το F-Spot που έρχεται εγκατεστημένο και το Digikam.

Εμένα με ικανοποιεί όμως αρκετά περισσότερο το Picasa.

DVD ripping

Η καλύτερη λύση είναι μάλλον το K9copy. Για κλειδωμένα DVD είπαμε παραπάνω τι χρειάζεται (παρ. 6.1). Επειδή είναι φτιαγμένο για το KDE, θα κατεβάσει μερικές από τις βιβλιοθήκες του, που του είναι απαραίτητες για να λειτουργήσει.

Καταλληλότερο για το GNOME είναι το εναλλακτικό dvd::rip, αλλά και δυσκολότερο στη χρήση.

Newsreader – RSS feed reader
Liferea: απλός και αποτελεσματικός

sudo apt-get install liferea

–> εγκατάσταση τώρα!

Εναλλακτικές λύσεις: akregator και άλλα

Εξομοιωτής περιβάλλοντος Windows
Επειδή οι συνήθειες δύσκολα ξεπερνιούνται, το Wine έρχεται να κάνει δυνατή την εγκατάσταση πολλών εφαρμογών και παιχνιδιών για Windows.

sudo apt-get install wine

–> εγκατάσταση τώρα!

Για να πάρετε μια ιδέα για το ποιες εφαρμογές για Windows υποστηρίζονται, δείτε εδώ.

Κάποιοι μπορεί να βρουν ενδιαφέρον και αυτό: Wine-Doors

Εικονικές μηχανές

Οι λίγο πιο… προχωρημένοι μπορούν να προχωρήσουν στον πειραματισμό με εγκατάσταση –δεκάδων! — λειτουργικών συστημάτων σε εικονικές μηχανές (ή αν θέλουν να βλέπουν τα Παράθυρα σε ένα παράθυρο στο Ubuntu desktop τους).

Αρκετά εκτενής οδηγός εδώ.

-

8. Επέκταση των δυνατοτήτων του Ναυτίλου

Ένα από τα ωραία χαρακτηριστικά του GNOME είναι η απλή παραμετροποίηση. Μπορούμε πολύ εύκολα να προσθέσουμε μερικές ιδιαίτερα χρήσιμες δυνατότητες στο Ναυτίλο λοιπόν τώρα.

Αυτές που προτείνω ως βασικές είναι οι:

open terminal here
(open with) gedit
(open with) sudo gedit
root nautilus here

Πώς γίνεται; Πολύ απλά προσθέτουμε κάποια έτοιμα scripts (μικρά προγραμματάκια) στον κρυφό φάκελο ~/.gnome2/nautilus-scripts/ και τα κάνουμε εκτελέσιμα. Μετά θα είναι διαθέσιμα με δεξί κλικ –> Scripts.

***Αν βαριέστε να διαβάσετε αναλυτικά τα βήματα, τότε απλά κατεβάστε αυτό και βάλτε τα 4 αρχεία που θα προκύψουν μετά την αποσυμπίεση στο ~/.gnome2/nautilus-scripts/.***

Επί παραδείγματι για αυτά που προτείνω ως βασικά παραπάνω:

open terminal here
Μας δίνει την δυνατότητα να ανοίγουμε ένα παράθυρο τερματικού (κονσόλας) με αρχικό φάκελο (directory) αυτόν στον οποίο ήδη βρισκόμαστε, χωρίς να χρειάζεται να δώσουμε cd xxx μέχρι τον φάκελο που επιθυμούμε.

Δημιουργούμε ένα απλό αρχείο κειμένου (δεξί κλικ σε ένα παράθυρο του Ναυτίλου ή στην επιφάνεια εργασίας –> create document –> empty file) του δίνουμε το όνομα που επιθυμούμε (Προσοχή! Με αυτό το όνομα θα εμφανίζεται στο μενού όταν ολοκληρώσουμε, οπότε πρέπει να είναι χαρακτηριστικό) πχ. εδώ «open terminal here«. Μέσα στο άδειο αρχείο κάνουμε επικόλληση όλο τον κώδικα που θα βρούμε εδώ.

Αποθηκεύουμε το αρχείο και το μεταφέρουμε στην διαδρομή που είπαμε: /home/onoma_xristi/.gnome2/nautilus-scripts.

Τότε το κάνουμε εκτελέσιμο. Δεξί κλικ στο αρχείο –> Properties –> Permissions –> Allow executing file as program –> Close και τέλος! Σε λίγα δευτερόλεπτα θα έχουμε στο δεξί κλικ το «open terminal here».

Με την ίδια ακριβώς διαδικασία μπορούμε να προσθέσουμε ό,τι δυνατότητα θέλουμε.

open with gedit
Μας δίνει την δυνατότητα να ανοίγουμε ένα αρχείο κατευθείαν στον κειμενογράφο του GNOME για γρήγορη επεξεργασία.

http://g-scripts.sourceforge.net/nautilus-scripts/Execute/Misc/gedit

open with sudo gedit
Αρχεία που βρίσκονται σε προστατευόμενες περιοχές του λειτουργικού πρέπει να ανοιχθούν με δικαιώματα υπερχρήστη (sudo…), για να μπορέσουμε να τα επεξεργαστούμε (εννοείται, ΜΟΝΟ όταν ξέρουμε τι κάνουμε).

Ο κώδικας που θα χρησιμοποιήσουμε είναι ο ίδιος με τον προηγούμενο, μόνο που θα προσθέσουμε τη λέξη gksudo μπροστά από την τελευταία γραμμή του κώδικα. Δηλαδή θα γίνει:

…..
gksudo gedit $filesall&

root nautilus here
Μας δίνει την δυνατότητα να ανοίγουμε ένα παράθυρο του Ναυτίλου, όπου θα έχουμε πλήρη δικαιώματα επεξεργασίας των φακέλων και αρχείων (μετακίνηση, αντιγραφή, διαγραφή κτλ.). Αυτό εξυπηρετεί πάλι όταν χρειάζεται να επεξεργαστούμε φακέλους του λειτουργικού. ΠΡΟΣΟΧΗ και εδώ! Πλήρη δικαιώματα σημαίνουν πλήρη ευθύνη! Το χρησιμοποιούμε μόνο, όταν ξέρουμε τι κάνουμε.

http://g-scripts.sourceforge.net/nautilus-scripts/Execute/Misc/root-nautilus-here

Περισσότερα scripts μπορείτε να βρείτε εδώ και εδώ. Διαλέξτε όμως με προσοχή τι σας χρειάζεται, για να μην γεμίσετε με άχρηστες και περιττές εγγραφές.

-

9. Εμφάνιση/ Απόκρυψη εικονιδίων στην Επιφάνεια Εργασίας

Μπορούμε κατά προτίμηση να διαλέξουμε, αν θα εμφανίζονται στην επιφάνεια εργασίας εικονίδια για τα προσαρτημένα αποθηκευτικά μέσα, το εικονίδια «Computer», «Trash», «Home» και «Network Servers».

Δίνουμε σε κονσόλα [ή στο Run Application με Alt-F2]

gconf-editor

Στο παράθυρο που ανοίγει ακολουθούμε την διαδρομή apps – nautilus – desktop και εκεί επιλέγουμε τι από τα παραπάνω θέλουμε να έχει η επιφάνεια εργασίας.

-

10. Γρήγορη εκκίνηση: GNOME-DO

Το GNOME-DO είναι μια μικρή εφαρμογή που αναλαμβάνει με έξυπνο τρόπο να εκκινεί προγράμματα, να ανοίγει φακέλους και αρχεία και πολλά-πολλά άλλα ανάλογα με τα plugin που θα ενεργοποιήσετε.

Όσοι δεν το γνωρίζετε, πρέπει να το δοκιμάσετε για να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται. Η εγκατάσταση είναι άμεση με το πακέτο gnome-do.

Αν προτιμάτε κονσόλα:

sudo apt-get install gnome-do

ή Εγκατάσταση τώρα!

Έπειτα μπορείτε να το εκτελέσετε από Applications – Accessories – GNOME Do. Αμέσως πηγαίνετε στις ρυθμίσεις της εφαρμογής και διαλέξτε να εκκινεί με την εκκίνηση του λειτουργικού (και αν θέλετε να ξεκινά κρυφά – προτείνεται).

Από κει και πέρα μπορείτε να το εμπλουτίσετε και να το φέρετε στα μέτρα σας…

##########################

Από δω και πέρα μένει να αφιερώσεις χρόνο στο λειτουργικό σου και να ανακαλύψεις μόνος σου τις δυνατότητές του!

Το άρθρο είναι αυθεντικό, γι’ αυτό και δεν αναφέρονται πηγές. Είναι προϊόν προσωπικής πείρας και αναζητήσεων, τις οποίες θέλει να μοιραστεί με τους νέους χρήστες Ubuntu, ελπίζοντας να τους βοηθήσει στα πρώτα βήματα. Οι εικόνες είναι επίσης του γράφοντος.

Ευχαριστίες σε όλα τα μέλη του forum του e-pcmag.gr που συνέβαλαν με τις ιδέες τους!

***Τροποποιημένη αναδημοσίευση του άρθρου μου από εδώ.***

Φιλική άδεια χρήσης:

Αν θέλουμε να έχουμε τον GRUB σε μία δισκέτα, ώστε σε κάποια «δύσκολη» περίπτωση να μην χρειαστεί να εκκινήσουμε από το liveCD, αλλά απλά από την δισκέτα στα γρήγορα, μπορούμε να ακολουθήσουμε τα παρακάτω για να την αποκτήσουμε. Βέβαια, ας μην ξεχνάμε, ότι εκτός από την δισκέτα και το liveCD, υπάρχει και το γρήγορο live USB, όπως παρουσιάσαμε επί παραδείγματι για το Ubuntu…

1. Εισάγουμε μια άδεια δισκέτα στο drive της (αν έχουμε ακόμα, γιατί είναι είδος υπό εξαφάνιση…), ΔΕΝ τη φορτώνουμε (δεν την κάνουμε mount – δεν τη διαβάζουμε δηλαδή…) και σε κονσόλα δίνουμε:

find / -name ‘stage1′

(προσοχή το stage1 στην παραπάνω εντολή περικλείεται σε μονά εισαγωγικά, που ίσως δεν φαίνονται σωστά και δεν μεταφέρονται αυτούσια κατά το copy-paste)

Θα μας επιστρέψει ένα αποτέλεσμα που θα μοιάζει με /usr/lib/grub/i386-pc/ ή /usr/lib/grub/x86_64-pc, αν πρόκειται για 64μπιτη έκδοση.

2. Μπαίνουμε σε αυτόν το φάκελο, πχ.:

cd /usr/lib/grub/i386-pc/

3. και έπειτα δίνουμε διαδοχικά:

dd if=stage1 of=/dev/fd0 bs=512 count=1
dd if=stage2 of=/dev/fd0 bs=512 seek=1

Από τώρα έχουμε μια δισκέτα με τον GRUB. Ας την κρατήσουμε. Μπορεί να φανεί χρήσιμη κάποτε…

Αν δοκιμάσουμε να εκκινήσουμε το σύστημά μας από τη δισκέτα (έχοντας τις κατάλληλες ρυθμίσεις από το BIOS, ώστε να κοιτάει τη δισκέτα στην εκκίνηση) θα φορτωθεί ο GRUB.

Από εκεί και πέρα μπορούμε να κάνουμε πολλά ανάλογα με τις γνώσεις μας. Το πιο σύνηθες βέβαια είναι η δοκιμασία αποκατάστασης του GRUB, μετά από λανθασμένο χειρισμό μας στο δίσκο (ακουσίως ή εκουσίως ).

Προς αυτό τον σκοπό, μόλις τελειώσει η φόρτωση από τη δισκέτα, ακολουθούμε την διαδικασία με την σειρά των εντολών, όπως αυτή περιγράφηκε στο προηγούμενο άρθρο με τίτλο «Αποκατάσταση του GRUB«.

*Αναδημοσίευση μέρους του άρθρου μου από το e-pcmag.gr εδώ.

Φιλική άδεια χρήσης:

Δεν είναι λίγες οι φορές που αρχάριοι χρήστες μιας διανομής Linux συνάντησαν προβλήματα με τον bootloader, ο οποίος στην μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων είναι ο GRUB. Κι όμως, αν κατανοούσαμε τον τρόπο με τον οποίο δουλεύει, δεν θα τον φοβόμασταν… Κι ό,τι κι αν προκύψει, θέλει εύκολα λυθεί.

Μας αρέσει να δοκιμάζουμε πολλά λειτουργικά και πολλές διανομές του Linux. Κάποια στιγμή όμως μπερδεύουμε τις εγγραφές του bootloader. Κατά την εγκατάσταση του λειτουργικού, δεν ξέραμε, δεν προσέξαμε, πάντως ξαναεγκαταστήσαμε στο MBR (Master Boot Record) τον GRUB.

Άλλη περίπτωση: Βγάλαμε μια διανομή, αλλά διαγράφοντας το partition της, διαγράψαμε και τον bootloader, οπότε δεν μπορούμε να ξεκινήσουμε.

Άλλη περίπτωση: Εγκαταστήσαμε τα Windows μετά το Linux!

——————-

1. Βγάζουμε από το συρτάρι το liveCD της διανομής μας (εφόσον αυτή χρησιμοποιεί τον GRUB…). Ας πάρουμε για παράδειγμα το Ubuntu.

2. Εκκινούμε τον υπολογιστή μας από το liveCD και μπαίνουμε στο live λειτουργικό.

3. Ανοίγουμε μια κονσόλα (terminal) και εκεί δίνουμε διαδοχικά τις εντολές:

sudo grub

grub>

Εκεί θα δώσουμε:

find /boot/grub/stage1

Θα μας επιστρέψει μια λίστα με τις δυνατότητες εκκίνησης του συστήματός από τον σκληρό σε διάφορες κατατμήσεις, όπου είχαμε εγκαταστήσει διανομές Linux, της μορφής:

(hd0,4)
(hd0,6)

[Αυτά αντιστοιχούν στις κατατμήσεις #5 και #7 αντίστοιχα, καθώς ο GRUB μετράει με αρχή το 0. Θυμηθείτε την ονοματολογία των σκληρών δίσκων. Αν είχαμε μόνο μία διανομή θα περιμένουμε μόνο ένα αποτέλεσμα.]

Διαλέγουμε ένα από αυτά, το οποίο θέλουμε να αποκαταστήσουμε και δίνουμε, πχ. αν θέλουμε να αποκαταστήσουμε το πρώτο:

root (hd0,4)

Στη συνέχεια αν δεν έχουμε κάποιον άλλο bootloader που αναλαμβάνει τη διαδικασία εκκίνησης του λειτουργικού (που μάλλον δεν θα έχουμε…), μπορούμε να εγκαταστήσουμε τον GRUB ξανά στο MBR του σκληρού μας, ώστε να εκκινεί πλέον από αυτή την επιλογή. Τότε θα δώσουμε…

setup (hd0)

και στην επόμενη επανεκκίνηση του συστήματος, θα φορτώσει ο bootloader (GRUB) από την κατάτμηση που διαλέξαμε (στο παράδειγμά μας από το (hd0,4), δηλαδή την κατάτμηση #5).

Αν έχουμε παραπάνω από έναν δίσκους, θα πρέπει να αποφασίσουμε, σε ποιον από αυτούς να εγκαταστήσουμε ξανά τον GRUB. Αυτό εξαρτάται και από ποιος δίσκος εκκινεί κατά σειρά προτεραιότητας στο BIOS.

Σημειώσεις

1. Η διαδικασία αποκατάστασης μπορεί να γίνει και μέσα από το λειτουργικό (πχ. Ubuntu), αν αυτό εκκινεί κανονικά. Σε τέτοια περίπτωση, δίνουμε απλά σε κονσόλα:

sudo grub

Και στο νέο command prompt:

grub>

απλά συνεχίζουμε τα υπόλοιπα βήματα, όπως περιγράφτηκαν παραπάνω…

2. Πολλή προσοχή χρειάζεται να μην διανοηθούμε καν (:-D) να κάνουμε εγκατάσταση Windows πάνω από μια διανομή Linux. Πολύ πιθανό, όχι μόνο να χάσουμε το bootloader (καλά αυτό είναι δεδομένο), αλλά ειδικά επειδή τα XP έχουν κάποιες ιδιαίτερες απαιτήσεις ως προς το είδος της κατάτμησης που θα μπουν, υπάρχει περίπτωση να καταστρέψουν το partition table και να μας βάλουν σε μπελάδες. O NT bootloader (των Παραθύρων) ούτως ή άλλως δεν «βλέπει» λειτουργικά Linux.

3. Μια εξαιρετική σελίδα με οδηγίες για διάφορες περιπτώσεις σχετικά με το θέμα μας είναι και αυτή: https://help.ubuntu.com/community/Recoverin…stallingWindows

4. Υπάρχουν ειδικά liveCD που αναλαμβάνουν να αποκαταστήσουν αυτόματα τέτοια και παρόμοια προβλήματα. Ένα από αυτά είναι το Super GRUB Disk. Η προηγουμένως περιγραφείσα απλή διαδικασία δεν χάνει όμως την αξία της, αφού μας βοηθά να καταλάβουμε καλύτερα το σύστημά μας.

————————————-

Μια καλή ιδέα είναι η δημιουργία μιας δισκέτας εκκίνησης με τον GRUB. Με αυτόν τον τρόπο θα έχουμε με εύκολο τρόπο τον bootloader σε μια δισκέτα, ώστε σε «δύσκολες» καταστάσεις να μπορούμε να τον φορτώνουμε από εκεί και να κάνουμε τις διορθώσεις στο σύστημά μας.

Με αυτή την δυνατότητα θα ασχοληθούμε σε επόμενο post.

*Αναδημοσίευση μέρους του άρθρου μου από το e-pcmag.gr εδώ.

Φιλική άδεια χρήσης:

Θυμηθείτε τον πολύ καλό οδηγό του Art_Fowl για τα πρώτα βήματα στο openSUSE 11.0.

Εκκίνηση του liveCD… Η πρώτη οθόνη, επιλογή γλώσσας, video mode…

Επιλογή εκκίνησης της φόρτωσης του λειτουργικού στη RAM…

Το λειτουργικό φορτώθηκε! Πρώτες εικόνες από το desktop του openSUSE…

Μικρή περιήγηση στο desktop, στα μενού και στις εφαρμογές… Όλα τρέχουν σε λίγα λεπτά από την εκκίνηση του υπολογιστή και χωρίς να έχουν πειράξει στο ελάχιστο το σύστημά μας…

Πάμε για εγκατάσταση!!!

Επιλογή γλώσσας, άδεια χρήσης και ζώνη ώρας…

Διαμέριση του δίσκου (δεν περιγράφουμε λεπτομέρειες στο παρόν άρθρο) και δημιουργία χρήστη…

Περίληψη των επιλογών που θα εφαρμοστούν… Από δω και πέρα δεν υπάρχει επιστροφή!

Η διαδικασία εγκατάστασης ήδη ξεκίνησε! Αναπαυτικά στην καρέκλα ή μια ολιγόλεπτη βόλτα (μην πάτε μακρυά, 20 λεπτά παίρνει)…

Τέλος! Μετά την επανεκκίνηση (αφού αφαιρέσουμε από τον υπολογιστή το liveCD, θα μπούμε στο κανονικό λειτουργικό…

Bonus screenshots!

Στην πρώτη κανονική εκκίνηση, το λειτουργικό αναζητεί και σετάρει τις συσκευές μας…


Το desktop είναι αυτό που βλέπαμε και στο liveCD, εκτός από το εικονίδιο (plasmoid) για εγκατάσταση.

Πρώτη λογική κίνηση η εγκατάσταση των ενημερώσεων για το λειτουργικό.

Μετά την εγκατάσταση μπορείτε να ανατρέξετε στον οδηγό εκκίνησης για το openSUSE 11.0 του Art_Fowl.

Αναδημοσίευση του άρθρου μου από το e-pcmag.gr εδώ.

Φιλική άδεια χρήσης:

Αν θέλετε να δείτε τα screenshot σαν slide, μπορείτε από το σύστημα προβολής των εικόνων να πλοηγηθείτε με τα βελάκια, χωρίς να κλείνετε το αναδυόμενο παράθυρο. Απλά κάντε κλικ σε μια εικόνα! Προτείνεται να θέσετε τον browser σε προβολή πλήρους οθόνης.

Για το Fedora 9 υπάρχει εξαιρετικός οδηγός εκκίνησης με πολλές οδηγίες. Δείτε τον.

Εκκίνηση από το liveCD – πρώτη οθόνη…

Επιλογή φόρτωσης και οθόνες μέχρι την είσοδο στο live desktop…

Ιδού το -μάλλον συμπαθητικό- desktop και μια γεύση από τα μενού του…

OK! Πάμε για εγκατάσταση; Σαφώς…

Επιλογή διάταξης πληκτρολογίου, ρυθμίσεις δικτύου και ζώνης ώρας…

Εισαγωγή κωδικού για τον root χρήστη, διαμέριση δίσκων και……!

Η εγκατάσταση ξεκινά!

Και η εγκατάσταση ολοκληρώθηκε!

Επανεκκινώντας τον υπολογιστή θα μπορέσουμε να μπούμε στο νέο μας λειτουργικό.

Στο Fedora στην πρώτη εκκίνηση γίνονται κάποιες επιπλέον ρυθμίσεις για στοιχεία που δεν μας ζητήθηκαν στην εγκατάσταση (δημιουργία χρήστη, ώρα).

Τώρα πλέον μπορούμε να εισέλθουμε στο σύστημα με τον λογαριασμό μας.

BONUS SCREENSHOTS!

Μετά την επιτυχή εγκατάσταση, μπορείτε να ανατρέξετε στον οδηγό εκκίνησης για το Fedora 9.

Τα screenshots είναι του συγγραφέα του παρόντος άρθρου.

Αναδημοσίευση του άρθρου μου από το e-pcmag.gr εδώ.

Φιλική άδεια χρήσης:

Η παλιά, γνωστή, φιλική στον αρχάριο διανομή επιστρέφει! Η έκδοση 11.0 δείχνει ικανή να ελκύσει μερικούς χαμένους φίλους, αλλά και να φέρει κοντά της νέους!

Ο Art_Fowl από το e-pcmag.gr συνέταξε έναν ωραιότατο οδηγό, τόσο σε περιεχόμενο όσο και σε εμφάνιση. Αξίζει να του ρίξετε μια ματιά και γιατί όχι να τον ακολουθήσετε!

Σύνδεσμος προς το άρθρο: Link…

Η Fedora παραμένει μια κλασική διανομή Linux. Συνηθίζει να μας φέρνει τις πιο τελευταίες εκδόσεις πακέτων, ακόμα κι όταν αυτά είναι σε κάπως πρώιμο στάδιο. Πίσω της έχει την υποστήριξη μιας μεγάλης εταιρίας στο χώρο του Linux.

Ο mobinmob από το e-pcmag.gr ετοίμασε έναν αναλυτικό οδηγό εκκίνησης για το Fedora 9. Όποιος ενδιαφέρεται για την διανομή, θα τον βρει σίγουρα χρήσιμο.

Σύνδεσμος προς το άρθρο: Link…

Η ιδέα να μπορείς να έχεις στην τσέπη σου ένα αρκετά πλήρες λειτουργικό είναι συναρπαστική. Με τη δυνατότητα μάλιστα αυτό να είναι σε ένα μικρό φλασάκι, μπορείς να το παίρνεις παντού. Προσφέρει ασφάλεια, ανωνυμία, και μπορεί να ξεκινήσει κάθε σύγχρονο υπολογιστή. Με τις τιμές μάλιστα των USB flash να έχουν πέσει δραματικά και με την ευκολία με την οποία μπορείτε να το φτιάξετε, τίποτα δεν σας κρατά από τη δοκιμή!

Δεν χρειάζεται πλέον παρά η εγκατάσταση ενός πακέτου, ένα USB flash τουλάχιστον 1 GB και το CD της διανομής.

Για να λειτουργήσει το live USB απαραίτητο είναι ο υπολογιστής στον οποίο θα το συνδέσουμε να έχει προφανώς δυνατότητα εκκίνησης από USB. Αυτό είναι κανόνας στις σύγχρονες μητρικές.

Το πρόγραμμα που αναλαμβάνει και αυτοματοποιεί την διαδικασία δημιουργίας του liveUSB προσφέρεται από εξωτερική πηγή, οπότε θα χρειαστεί η προσθήκη ενός νέου repository στο σύστημά μας.

deb http://ppa.launchpad.net/probono/ubuntu hardy main

και προσθήκη στο τέλος της ίδιας γραμμής στο προηγούμενο παράθεμα.

Αν τώρα ανοίξουμε τον Synaptic (και αφού κάνουμε reload), θα έχουμε διαθέσιμο προς εγκατάσταση το πακέτο liveusb. Το εγκαθιστούμε από εκεί (δεχόμενοι τις εξαρτήσεις και την προειδοποίηση για απουσία κλειδιού επαλήθευσης) ή από κονσόλα με sudo apt-get install liveusb.

Στο τέλος θα εμφανιστεί μια νέα εγγραφή στο System – Administration (σε GNOME):

ή Kmenu – Applications – System (σε KDE):

Εισάγετε το CD της διανομής στον υπολογιστή και συνδέστε το USB που θα χρησιμοποιήσετε για την διαδικασία.

Ξεκινώντας το πρόγραμμα από το παραπάνω μενού, θα αναζητήσει το CD και το USB και θα εμφανίσει την εξής οθόνη:

Βλέπετε ότι εντοπίστηκε τόσο το CD όσο και το USB flash.

Στο Options, μας δίνεται η δυνατότητα να ενσωματώσουμε στο live USB και τον Adobe Flash Player.

Δεν χρειάζεται καμία παραπάνω ρύθμιση. Πατώντας το Execute, θα πάρετε την οθόνη επιβεβαίωσης:

Αν εδώ απαντήσετε θετικά, θα ξεκινήσει η διαδικασία και

ΘΑ ΧΑΣΕΤΕ ΟΛΑ ΤΑ ΑΡΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΦΛΑΣΑΚΙ! Άρα ό,τι χρειάζεστε το έχετε σώσει αλλού…

Η διαδικασία διαρκεί λίγα μόνο λεπτά και ουσιαστικά πρόκειται για την δημιουργία των απαραίτητων κατατμήσεων στο φλασάκι και μετά την αντιγραφή των φακέλων και αρχείων του live CD στο φλασάκι…

Το live USB μας είναι έτοιμο!

Μπορείτε να το δοκιμάστε αμέσως, αφήνοντάς το συνδεδεμένο στον υπολογιστή με μια επανεκκίνηση. Κατά την έναρξη του υπολογιστή πιθανότατα θα χρειαστεί να επέμβετε στο BIOS και να το ρυθμίσετε έτσι, ώστε να εκκινήσει από το USB.

Το live USB θα φορτώσει σε 1,5-2 λεπτά και θα έχετε στην οθόνη σας ένα λειτουργικό με αρκετά προγράμματα φορτωμένα. Τα μενού ανοίγουν ταχύτατα και τα προγράμματα ομοίως. Είναι μια εμπειρία.

Πηγή
http://news.softpedia.com/news/Alternative…rdy-86977.shtml
Τα screenshots είναι του συγγραφέα του παρόντος άρθρου.

Το upgrade είναι βολική και τελεσφόρα διαδικασία τις περισσότερες φορές, αλλά έχει άλλη χάρη να εγκαθιστάς την νέα έκδοση καθαρά. Μειώνεις στο ελάχιστο τα όποια πιθανά σφάλματα προκύψουν κατά το upgrade και βλέπεις την διανομή, όπως την σχεδίασαν οι developers. Φυσικά από την άλλη πλευρά, με το upgrade δεν χάνεις ούτε τα εγκατεστημένα προγράμματα ούτε τις ρυθμίσεις σου.

Πριν από την διαδικασία απενεργοποιούμε (απεγκαθιστούμε) κάθε τρίτο («ξένο») οδηγό για την κάρτα γραφικών μας και επιστρέφουμε στους vesa. Καλό είναι να τρέξετε και ένα dpkg-reconfigure xerver-xorg (όπου θα διαλέξετε τις προεπιλεγμένες τιμές εκτός αν ξέρετε διαφορετικά), ώστε να αποφύγετε τυχόν προβλήματα. Μετά από μια επανεκκίνηση, θα είστε έτοιμοι για το upgrade. Αν έχετε χρησιμοποιήσει το Envy, μπορείτε να αφαιρέσετε τους οδηγούς πάλι με αυτό το εργαλείο. Τρέξτε σε κονσόλα sudo envy -t και ακολουθήστε τις οδηγίες.

Απενεργοποιούμε όλα τα ανεπίσημα repositories (αποθετήρια/ software sources) που έχουμε προσθέσει πέραν των επισήμων της διανομής. Μπορούμε να αναζητήσουμε μετά το πέρας της αναβάθμισης τα κατάλληλα repos των τρίτων προμηθευτών πακέτων, που θα είναι συμβατά με την νέα έκδοση της διανομής μας.

Η δυνατότητα του virtualization μας δίνει την ευκαιρία να δοκιμάζουμε πολλά λειτουργικά ή διανομές Linux, χωρίς να χρειάζεται να καταμερίσουμε τον δίσκο μας, και να τις διαχειριζόμαστε από ένα παράθυρο μέσα στο κύριο λειτουργικό μας, το οποίο αποτελεί τον… οικοδεσπότη. Με τον παρακάτω οδηγό δείχνουμε την διαδικασία δημιουργίας μιας τέτοιας εικονικής μηχανής με την χρήση του προγράμματος VirtualBox. Επιπλέον δίνουμε μερικές χρήσιμες συμβουλές για κάποιες ρυθμίσεις που θα φέρουν το πρόγραμμα και το λειτουργικό σας σε κατάσταση πληρέστερης εκμετάλλευσης του virtualization.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν!

1. Κατεβάζουμε την έκδοση που αναφέρεται στην έκδοση του λειτουργικού μας (διανομή και αρχιτεκτονική 32 ή 64bit) από εδώ.

2. Εγκαθιστούμε το πακέτο που κατεβάσαμε. Για τις debian-based διανομές (πχ. Ubuntu) χρειάζεται συνήθως ένα διπλό κλικ ή από κονσόλα με sudo dpkg -i onoma_paketou.deb. Θα ζητήσει πιθανώς κάποιες εξαρτήσεις (libxalan110 και libxerces27), τις οποίες πρέπει επίσης να εγκαταστήσουμε, αν δεν το κάνει αυτόματα.

Να σημειώσουμε εδώ, ότι στα επίσημα repos πολλών διανομών θα βρείτε ήδη διαθέσιμη εξ αρχής την open source έκδοση της εφαρμογής (ως virtualbox-ose), από την οποία λείπουν κάποια στοιχεία, όπως μπορείτε να δείτε εδώ. Γι’ αυτό και στον οδηγό θα χρησιμοποιήσουμε την δωρεάν μεν, αλλά κλειστού κώδικα έκδοση.

3. Χρειάζεται να προσθέσουμε το χρήστη με τον οποίο συνδεόμαστε στο λειτουργικό στο Group «vboxusers». Αυτό για παράδειγμα στο Ubuntu θα γίνει απλά με την εντολή:

sudo groupadd vboxusers

sudo usermod -G vboxusers -a onoma_xristi

***όπου onoma_xristi είναι το username που χρησιμοποιούμε για login στο Linux.***

Αν στην πρώτη εντολή βγάλει μήνυμα, ότι το group αυτό υπάρχει ήδη, τότε το έχει δημιουργήσει κατά την εγκατάσταση (το πιθανότερο). Τότε χρειάζεται μόνο η δεύτερη εντολή. Θα χρειαστεί να κάνουμε log out – log in για να λάβει χώρα η αλλαγή.

4. Τώρα το VirtualBox θα πρέπει να τρέχει κανονικά από Applications > System Tools > Sun xVM VirtualBox (σε GNOME) ή από κονσόλα με VirtualBox.

5. Στην οθόνη που ανοίγει μπορούμε πλέον να αρχίσουμε να προσθέτουμε τις εικονικές μας μηχανές

Κλικ λοιπόν στο New για να φτιάξουμε την πρώτη μας εικονική μηχανή.

Θα ξεκινήσει ο οδηγός δημιουργίας εικονικής μηχανής…

Με το Next, στην επόμενη οθόνη, ορίζουμε ένα όνομα για την εικονική μηχανή και το είδος του λειτουργικού που αυτή θα φιλοξενήσει.

Στην επόμενη οθόνη ορίζουμε την ποσότητα της φυσικής μνήμης RAM που θέλουμε να επιτρέψουμε στην εικονική μηχανή να δεσμεύει. Αν δεν γνωρίζετε διαφορετικά, αφήστε την προεπιλογή.

Μετά από αυτό, θα φτιάξουμε και τον εικονικό σκληρό δίσκο. Αυτός είναι ένα αρχείο .vdi. Επειδή προφανώς δεν θα έχουμε διαθέσιμο έναν στην λίστα, θα φτιάξουμε καινούργιο με κλικ στο New….

Θα ξεκινήσει ο υπο-οδηγός για τον εικονικό σκληρό.

Μπορούμε να διαλέξουμε το μέγεθος που θα αποδώσουμε στο σκληρό να μην δεσμευθεί εξ αρχής, αλλά να αυξάνεται δυναμικά ή να δεσμεύσει από την αρχή όλο το χώρο που θα του δώσουμε. Προτιμότερο είναι γενικά το πρώτο (για να μην χάνουμε μάταια χώρο από τον φυσικό μας σκληρό), το οποίο είναι και προεπιλεγμένο.

Έπειτα δίνουμε όνομα στον εικονικό σκληρό και ορίζουμε το μέγιστο μέγεθός του. Μπορείτε να αφήσετε την προεπιλογή ή να ορίσετε δικό σας μέγεθος, ανάλογα με τις ανάγκες σας.

Η επόμενη οθόνη είναι περίληψη του δίσκου που θα δημιουργηθεί…

Με κλικ στο Finish επιστρέφουμε στον αρχικό οδηγό για την ολοκλήρωση της διαδικασίας…

… η οποία επίσης παρουσιάζεται σαν περίληψη τώρα. Αν κάτι δεν μας αρέσει, πρέπει να επιστρέψουμε και να το διορθώσουμε τώρα. Ειδάλλως με κλικ στο Finish, η διαδικασία έχει ολοκληρωθεί!

Και η πρώτη εικονική μηχανή είναι έτοιμη να δεχθεί το λειτουργικό για το οποίο την φτιάξαμε!!!

Μπορούμε δηλαδή πλέον, έχοντας επιλεγμένη την εικονική μηχανή που επιθυμούμε, να την ξεκινάμε με το Start, σαν να πατάμε το Power ενός δεύτερου υπολογιστή!

Στην πρώτη εκκίνηση, όταν ακόμα η μηχανή δεν έχει εγκατεστημένο λειτουργικό δηλαδή, θα ξεκινήσει κι άλλος οδηγός, ο οποίος θα σας ζητά είτε το CD του λειτουργικού που θέλετε να εγκαταστήσετε είτε την τοποθεσία του αρχείου .iso.

Με λίγη υπομονή μπορείτε να έχετε κάτι σαν αυτό

Αξίζει να ρίξουμε μια προσεκτική ματιά στο πλήκτρο Settings, όπου προσφέρονται πολλές και καλά κατηγοριοποιημένες δυνατότητες παραμετροποίησης της εικονικής μηχανής μας. Δείτε τες!

Εκεί θα πρέπει να πάμε και να τικάρουμε σε κάθε κατηγορία (ήχος, CD/DVD drive, δίκτυο κτλ.) το «ενεργοποίηση» για να τα έχουμε διαθέσιμα μόλις ενεργοποιήσουμε την εικονική μας μηχανή.

Αν την πρώτη φορά πάρετε μήνυμα σαν το παρακάτω για τις συσκευές USB

απλά ανατρέξτε στο παράρτημα του παρόντος άρθρου, παράγραφος 2…

Παράρτημα

1. Εγκατάσταση των επεκτάσεων του εικονικού λειτουργικού

Από τις πρώτες κινήσεις που θα ήταν καλό να κάνουμε μετά την εγκατάσταση του εικονικού (guest – φιλοξενούμενου) λειτουργικού είναι η εγκατάσταση των επεκτάσεων για την συγκεκριμένη εικονική μηχανή. Αυτό θα γίνει έχοντας ενεργοποιήσει τη μηχανή και αφού φορτώσει μέχρι τέλους το λειτουργικό πηγαίνοντας Devices -> Install guest additions (από το μενού του VirtualBox). Η ανάλυση της οθόνης και η χρήση του δείκτη του ποντικιού αναμένεται να βελτιωθούν σημαντικά για τη χρήση τους στο εικονικό σύστημα.

————————————-

2. Ρύθμιση της πρόσβασης των εικονικών μηχανών στις USB συσκευές

Μετά από αναζήτηση στο Διαδίκτυο παραθέτω οδηγίες για την επίλυση ενός ζητήματος που προέκυψε στο Ubuntu, που εμποδίζει τις εικονικές μηχανές να έχουν πρόσβαση στις USB συσκευές του υπολογιστή μας.

Πρώτον έχει απενεργοποιηθεί από το Ubuntu 7.10 και εξής εκ προεπιλογής (δεν υπήρχε τέτοιο θέμα στις προηγούμενες εκδόσεις της διανομής) το host USB proxy service με αποτέλεσμα να μην εμφανίζεται η δυνατότητα χρήσης USB συσκευών από τις εικονικές μηχανές μας. Η λύση είναι απλή:

sudo gedit /etc/init.d/mountdevsubfs.sh

και απομάκρυνση των # (uncomment) από τις γραμμές 42-45, ώστε να δείχνουν πλέον ως εξής:

mkdir -p /dev/bus/usb/.usbfs
domount usbfs «» /dev/bus/usb/.usbfs -obusmode=0700,devmode=0600,listmode=0644
ln -s .usbfs/devices /dev/bus/usb/devices
mount –rbind /dev/bus/usb /proc/bus/usb

Στο 8.10 (Intrepid Ibex) όμως δεν υπάρχουν καθόλου. Έτσι, τις προσθέτουμε εμείς!

Αποθήκευση και κλείσιμο του αρχείου.

Η αλλαγή θα ισχύσει στην επόμενη εκκίνηση του host λειτουργικού ή αμέσως τώρα με

sudo /etc/init.d/mountdevsubfs.sh start

Δεύτερον αποδίδονται περιορισμένα δικαιώματα στην πρόσβαση τρίτων στις USB συσκευές μας κατά την φόρτωση του Ubuntu 8.04 για λόγους ασφαλείας. Έτσι πρέπει να τροποποιήσουμε τα δικαιώματα, για να μπορούν οι εικονικές μηχανές να έχουν πρόσβαση σε αυτές. Και εδώ η λύση είναι απλή:

Ανοίξτε το αρχείο /etc/group (πλοηγούμενοι από τον file browser της διανομής σας ή σε κονσόλα με nano /etc/group ή gedit /etc/group ή kate /etc/group κτλ. ανάλογα με τη διανομή σας) και βρείτε τη σειρά που ξεκινάει με vboxusers. Πιθανότατα θα είναι η τελευταία. Δεν θα πειράξετε καθόλου το αρχείο.

Θα μοιάζει σαν: vboxusers:x:124:prts2 — Κρατάμε στην μνήμη μας τον αριθμό [πχ. εδώ "124"]

Θα προσθέσουμε τώρα μία εγγραφή στο /etc/fstab (αφού το ανοίξουμε με δικαιώματα υπερχρήστη).

none /proc/bus/usb usbfs devgid=124,devmode=664 0 0

αλλάζοντας το «124″ με τον αριθμό που βρήκαμε πιο πάνω. Αποθηκεύουμε το αρχείο.

Η αλλαγή θα ισχύσει στην επόμενη εκκίνηση του host λειτουργικού ή αμέσως τώρα με sudo mount -a.

—————————-

3. Χρήση διαμοιράσιμων φακέλων

Μία πολύ ενδιαφέρουσα δυνατότητα είναι η χρήση διαμοιράσιμων φακέλων (shared folders) μεταξύ του host (οικοδεσπότου) και guest (φιλοξενουμένου) λειτουργικού. Έτσι μπορούμε να έχουμε πρόσβαση σε κάποια αρχεία/ φακέλους του φυσικού σκληρού δίσκου που μας ενδιαφέρουν. Για αυτό τον σκοπό θα ακολουθήσουμε τα εξής:

Πριν ενεργοποιήσουμε την εικονική μηχανή, πηγαίνουμε στις ρυθμίσεις της (Settings). Από εκεί πηγαίνουμε στην κατηγορία Shared folders και εκεί προσθέτουμε την διαδρομή του φακέλου που θέλουμε να κάνουμε διαθέσιμο για διαμοιρασμό. Μπορούμε να δώσουμε και το όνομα της αρεσκείας μας στον εικονικό αυτόν φάκελο. Τώρα ενεργοποιούμε την εικονική μηχανή (Start) και όταν ξεκινήσει κάνουμε διαθέσιμο τον διαμοιράσιμο αυτόν φάκελο στο λειτουργικό ως εξής:

–> Αν αυτό είναι μια διανομή Linux, θα κάνουμε κάτι σαν αυτό:
Δημιουργούμε έναν φάκελο, στον οποίο θα προσαρτηθεί (mount) ο διαμοιράσιμος φάκελος, δίνοντας πχ.:

sudo mkdir /mnt/Kubuntu

Τότε αμέσως μετά θα δώσουμε:

sudo mount -t vboxsf onoma_eikonikou_fakelou /mnt/Kubuntu

Και θα έχουμε διαθέσιμα τα διαμοιράσιμα αρχεία στο /mnt/Kubuntu.

Ό,τι προσθέτουμε στον φάκελο που διαμοιραζόμαστε από το host λειτουργικό, θα γίνεται αμέσως διαθέσιμο και στο guest, στο συγκεκριμένο φάκελο (πχ. εδώ /mnt/Kubuntu). (Σημείωση: Το onoma_eikonikou_fakelou είναι αυτό που δώσαμε στις ρυθμίσεις της εικονικής μηχανής πριν την ενεργοποιήσουμε). Το ίδιο μπορούμε να κάνουμε με πολλαπλούς εικονικούς φακέλους.

–> Αν αυτό είναι Windows, θα κάνουμε κάτι σαν αυτό (από το πεδίο εντολών – Run – Win+R):

net use x: \\vboxsvr\onoma_eikonikou_fakelou

όπου x είναι το γράμμα της συσκευής που θέλουμε να δώσουμε (πχ. e ή g)

Υπογραμμίζουμε, ότι η δυνατότητα χρήσης shared folders δίνεται μόνο μετά την εγκατάσταση των guest additions που αναφέραμε στην αρχή του κεφαλαίου «Επεκτάσεις».

4. Δυνατότητα Seamless Mode

Μια ενδιαφέρουσα δυνατότητα είναι το seamless mode. Στην ανοιχτή εικονική μηχανή πηγαίνετε Machine -> Seamless Mode και έχετε ένα πολύ ενδιαφέρον αποτέλεσμα! Τα παράθυρα που ανοίγετε στην εικονική μηχανή εμφανίζονται στην επιφάνεια εργασίας του κανονικού σας λειτουργικού! Η συντόμευση πληκτρολογίου είναι η Host + L, όπου Host είναι το πλήκτρο που ορίζεται από το μενού File -> Preferences -> Input του κυρίως παραθύρου του VirtualBox (το default είναι το δεξί πλήκτρο Ctrl). Ιδού και ένα screenshot:

Πηγές – προτεινόμενες ιστοσελίδες

• Full Circle Magazine, 5ο τεύχος
• http://www.virtualbox.org/download/UserManual.pdf <– Πληρέστατο εγχειρίδιο χρήσης (pdf)
• http://www.virtualbox.org/wiki/User_HOWTOS
• http://forums.virtualbox.org/viewtopic.php?p=21294

Καλή διασκέδαση!

Τα screenshot είναι του συγγραφέα του άρθρου.